de Dag van Delen

Zondag 24 juli 2011

Hallo allemaal,

Allereerst wil ik iedereen bedanken die op de Dag van Delen 2011 is geweest en zich niet heeft tegen laten houden door de regen. Zonder regen geen leven. Kijk maar eens naar een zaadje die je misschien wel eens geplant hebt en zorgvuldig water gaf, zodat het zich kon ontkiemen. Water is dus erg belangrijk en in sommige culturen ervaren ze het als reinigend. Het wast je aura schoon zeggen ze wel eens.

Ik ben blij dat we ongeveer 170 bezoekers hebben mogen ontvangen en zij zich niet af hebben laten weren door de regen, want eigenlijk staat de mens erg ver van de natuur af tegenwoordig. Het thema van dit jaar was Moeder Aarde en ik zie de regen dan ook meer als het gevoel wat zij ons liet zien. De reiniging van haarzelf, waardoor ze kan transformeren. Dit hebben we mogen ervaren en voor mij is dat een geschenk.

Gewapend in rubber laarzen en regenjacks kwamen de bezoekers dit jaar het terrein op en wat heb ik weer mooie reacties mogen ontvangen. De workshophouders hebben ontzettend goed hun best gedaan en de meeste van hun hebben samen met de vrijwilligers de dag ervoor ook nog eens geholpen om alle tenten op te zetten en alles klaar te zetten voor de grote dag. Deze mensen zijn ook nog eens blijven helpen bij het afbouwen van alle tenten en kramen. Kanjers zijn het!

Krantenartikel Dagblad van het Noorden:

Zoals je wellicht al gehoord hebt,  zijn er ook iets minder leuke dingen gebeurt die dag. De ambulance kwam langs omdat er iemand onwel is geworden. De reden hiervan is medisch gezien nog steeds onbekend, maar het gaat gelukkig met de jonge man weer helemaal goed. Daar komt bij dat ik ben bestolen die dag, iemand heeft  mijn portemonnee, die in het huisje lag, leeggehaald. Afschuwelijk dat zoiets op zo’n dag gebeurt.

Op maandagochtend, toen ik met twee vriendinnen het huisje aan het poetsen was om alles netjes weer af te leveren, werd ik gebeld door een journalist van het Dagblad van het Noorden. Iemand had hun ingelicht, omdat ze het zo erg vonden dat iemand me dit had aangedaan. Ik was helemaal op, leeg en intens verdrietig door het voorval en heb met de journalist gesproken over de Dag van Delen en over wat er gebeurt was. Een paar uur later ben ik naar het politiebureau gegaan om aangifte te doen. s’ Middags werd er bij mij thuis een foto gemaakt voor in de krant en de dag erna stond het er in. Het ging allemaal erg snel en ik heb geen idee hoe een anderhalve week nu al voorbij kan zijn. 

Op vrijdag heeft de journalist nog een vervolg stukje voor me geplaatst en door hem heb ik ontzettend mooie berichten mogen ontvangen en er zijn zelfs mensen geweest die mij een donatie hebben gegeven. De tranen liepen over mijn wangen en de boodschap was voor mij duidelijk waarom dit alles heeft moeten gebeuren. Leren ontvangen, dat is mijn les en niet alleen geven. Een vriendin vertelde me laats dat ontvangen ook geven is.  Je geeft toestemming geholpen te worden en je geeft er dankbaarheid voor. Misschien is het zo makkelijker voor je zei ze. Het grappige is dat de fotograaf van de Dag van Delen ook nog hetzelfde vertelde aan mij.

Van de lezers van de krant het Dagblad van het Noorden, heb ik in totaal een donatie mogen ontvangen van €90,- waar ik ontzettend dankbaar voor ben. Deze mensen kennen mij niet en toch willen ze mij helpen. De vrijwilligers, wat ook vrienden van me zijn, hebben ook met z’n allen geld bij elkaar gelegd zodat ik een beetje uit de kosten kon komen. Ik kreeg van Balder Schilt, een lezer van de twee krantenartikels, een prachtig verhaal. Dit wil ik graag met jullie delen en dit kunnen jullie onder aan de pagina terugvinden.

In 2010 kwam ik op het idee om een festival te organiseren omdat ik al deze dingen wilde doorgeven aan andere mensen. Om het voor iedereen toegankelijk te maken hield ik de entree erg laag, zodat het voor iedereen toegankelijk kan zijn.  De journalist schreef in de krant dat het een dag voor minima was en door alle commotie ben ik waarschijnlijk niet helemaal duidelijk geweest. Ik wil de entree erg laag houden, zodat het voor iedereen toegankelijk is, dus ook voor de minima. Gebrek aan geld mag geen reden zijn om niet naar deze bijzondere dag te komen. Deze dag is voor iedereen! De gemeente Groningen heeft ook nog geholpen om mensen met een stadjerspas te bereiken, zodat ze deze fantastische dag mee konden maken. Dat is wat ik met de Dag van Delen wil bereiken. Elkaar wat meer helpen zonder er iets voor terug te verwachten, wat vriendelijker met elkaar omgaan en wat meer met elkaar delen. De verbinding met elkaar weer terugvinden. 

Ook volgend jaar zal de Dag van Delen weer plaatsvinden en ik hoop dat dan niet alleen voor de mensen in het Noorden te organiseren, maar mijn wens is om ook voor de mensen in het Zuiden deze dag te organiseren. Ik heb nog een jaar om hiervoor te sparen en wil graag in 2012 op 2 verschillende locaties deze dag neerzetten. Voor de mens…door de mens!

Ook wil ik iedereen bedanken die me heeft geholpen met alles, om deze dag samen met mij neer te zetten. Ik ben jullie erg dankbaar en zonder jullie was de Dag van Delen 2011 er niet geweest. Bedankt!

Lieve groet,

Indra Verheijen

Verhaaltje ingestuurd door Balder Schilt:

Het is een mooie dag in een klein Grieks plaatsje. Alle straten zijn leeg. Het zijn slechte tijden, een ieder heeft schulden en allen leven op de pof.

Op deze dag rijdt een welgestelde Nederlandse toerist door het Griekse dorpje en stopt bij een klein Hotelletje. Hij zegt tegen de eigenaar dat hij graag de kamers bekijken wil, om er misschien een voor een nacht te huren en legt als onderpand 100 Euro op de desk. De eigenaar geeft hem een paar sleutels.

Als de bezoeker de trap op is, neemt de Hotel-eigenaar het geld, rent naar zijn buurman de slager en betaalt zijn schulden. De slager neemt de 100 Euro, loopt de straat uit en betaalt de boer. De boer neemt het geld en betaalt zijn rekening bij de koelopslag. De man daar neemt het geld en rent naar de kroeg om zijn drankrekening te betalen. De kroegbaas schuift het bedrag door naar een aan de bar zittende prostituee, waarbij hij nog schulden had. De prostituee rent naar het Hotel om daar haar uitstaande rekening van 100 euro te betalen.

De Hotelbaas legt het geld weer op de balie. Op dit moment komt de toerist weer de trap af, neemt het geld van de balie en zegt dat de kamers hem niet aan staan en hij verlaat het dorpje.